Τέσσερα παιδιά, δύο εισιτήρια και κανένα σχέδιο διαφυγής

Την ιδέα για την κυριακάτικη βόλτα την είχε ο Δημήτρης.

Αυτό το διευκρινίζω από την αρχή, για να ξέρουμε πού θα αποδοθούν οι ευθύνες.

— Να κατεβούμε Μοναστηράκι, είπε το Σάββατο το βράδυ. Να ξεσκάσουμε.

Εκείνη τη στιγμή δίπλωνα μια πιτζάμα, πατούσα με το πόδι το κουμπί ενός παιχνιδιού που τραγουδούσε χωρίς να του το έχει ζητήσει κανείς και παρακαλούσα τον Μάριο να βγάλει ένα μακαρόνι από τη θήκη του τηλεχειριστηρίου.

— Ποιοι να ξεσκάσουμε;

— Εμείς. Όλοι μαζί.

Κοίταξα τα τέσσερα παιδιά μας.

Τη Νεφέλη, που ήδη έλεγχε στο κινητό αν το Μοναστηράκι ήταν κατάλληλο για φωτογραφίες.

Τον Πέτρο, που ρώτησε αν θα πηγαίναμε με τρένο.

Την Άννα, που ρώτησε αν θα τρώγαμε έξω.

Και τον Μάριο, που είχε σταματήσει να ασχολείται με το μακαρόνι και τώρα έγλειφε το τηλεχειριστήριο.

— Θα πάμε με τον προαστιακό, συνέχισε ο Δημήτρης. Αλλάζουμε στη Δουκίσσης Πλακεντίας, παίρνουμε μετρό και φτάσαμε. Απλά πράγματα.

Έβαλα την πιτζάμα κάτω.

— Δημήτρη, έχουμε τέσσερα παιδιά. Το «φτάσαμε» θέλει καταμέτρηση.

Το πρωί της Κυριακής ξύπνησα πρώτη.

Ο άντρας μου, ο εμπνευστής της εξόρμησης, κοιμόταν.

Τον σκούντησα.

— Σήκω. Θα ξεσκάσουμε.

— Τι ώρα είναι;

— Η ώρα που η ιδέα σου χρειάζεται εφαρμογή.

Μέχρι τις δέκα είχαμε ντυθεί οι πέντε.

Ο έκτος έψαχνε το κινητό του.

— Πάρε με λίγο, μου είπε ο Δημήτρης.

Τον πήρα.

Χτύπησε η τσέπη του.

Κοιταχτήκαμε.

— Είμαι κουρασμένος, είπε.

— Κι εγώ, αλλά ξέρω πού τελειώνει το παντελόνι μου.

Στην εξώπορτα έκανα τον τελευταίο έλεγχο.

— Νερά;

— Ναι.

— Μωρομάντιλα;

— Ναι.

— Ζακέτα του μικρού;

Σιωπή.

Γύρισα πίσω.

— Τσάντα;

— Την έχεις, είπε η Νεφέλη.

— Το ξέρω. Ελέγχω αν θυμάμαι το όνομά μου.

Ο Μάριος στεκόταν στην πόρτα κρατώντας δύο αυτοκινητάκια.

— Αυτά θα έλθουν.

— Ένα, αγάπη μου.

— Είναι φίλοι.

Πήρα ανάσα.

— Δύο. Αλλά τα κρατάς εσύ.

Σε τρία λεπτά ήταν στην τσάντα μου.

Οι φίλοι είχαν κουραστεί.

Στον προαστιακό ο Πέτρος ήθελε παράθυρο.

Η Άννα επίσης.

Η Νεφέλη ήθελε να μην κάθομαι ακριβώς απέναντί της και της κάνω νοήματα να φτιάξει τη ζακέτα της.

Ο Μάριος ήθελε να οδηγήσει.

— Ο κύριος μπροστά οδηγεί, του εξήγησα.

— Να μου το δώθει λίγο.

— Δεν είναι πατίνι, Μάριε.

Ο Δημήτρης κάθισε και τέντωσε τα πόδια του.

— Ωραία δεν είναι χωρίς αυτοκίνητο;

Τον κοίταξα πάνω από τρεις τσάντες, δύο μπουκάλια και ένα παιδικό μπουφάν.

— Υπέροχα. Απλώς εγώ συνεχίζω να κάνω το πορτμπαγκάζ.

Απέναντί μας μια ηλικιωμένη κυρία χαμογέλασε.

— Τέσσερα είναι;

— Ναι.

— Να σας ζήσουν.

— Ευχαριστώ.

Ο Μάριος έδειξε τον Δημήτρη.

— Αυτόθ είναι ο μπαμπάθ.

— Το κατάλαβα, αγόρι μου.

Ύστερα έδειξε εμένα.

— Αυτή έχει τα μπithκότα.

Η κυρία γέλασε.

Επιτέλους. Κάποιος αναγνώριζε την πραγματική μου αρμοδιότητα.

Στη Δουκίσσης Πλακεντίας κατεβήκαμε με τάξη.

Δηλαδή ο Δημήτρης βγήκε πρώτος, εγώ τελευταία και ενδιάμεσα φώναξα τέσσερα ονόματα με οκτώ διαφορετικούς τόνους.

Προχωρούσαμε προς το μετρό όταν ο Πέτρος σταμάτησε.

— Πιάνο!

Δεν γύρισα αμέσως.

— Περπάτα.

— Μαμά, πιάνο!

Γύρισα.

Υπήρχε πράγματι ένα πιάνο.

Ο γιος μου το κοιτούσε όπως κοιτούν οι πεινασμένοι τηγανητές πατάτες.

— Να παίξω;

— Όχι, Πέτρο. Πάμε να προλάβουμε.

Ο Δημήτρης σταμάτησε δίπλα του.

— Έλα, μωρέ. Δύο λεπτά.

Τον κοίταξα.

Το «δύο λεπτά» του άντρα μου μπορούσε να στεγάσει ολόκληρο σαββατοκύριακο.

— Θα χάσουμε το μετρό.

— Θα πάρουμε το επόμενο.

— Ναι! είπε η Άννα.

— Ας παίξει λίγο, είπε η Νεφέλη.

Ο Μάριος σήκωσε και τα δύο χέρια.

— Να παίθει!

Πέντε έναντι μίας.

Η οικογενειακή μας δημοκρατία λειτουργούσε άψογα, αρκεί να έχανα εγώ.

— Ένα κομμάτι, είπα.

Ο Πέτρος είχε ήδη καθίσει.

Στην αρχή ακούμπησε τα πλήκτρα διστακτικά.

Έπαιξε μερικές νότες.

Σταμάτησε.

Κοίταξε προς το μέρος μου.

Του έκανα ένα μικρό νεύμα.

Ήξερα αυτό το βλέμμα. Το είχε και όταν προσπαθούσε κάτι δύσκολο στο σπίτι και δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι χρειαζόταν να είμαι κοντά.

Ξαναξεκίνησε.

Αυτή τη φορά πιο σταθερά.

Ήταν ένα τραγούδι που έκανε στο μάθημα του πιάνου. Στο σπίτι το άκουγα συνήθως μαζί με το πλυντήριο, τις ερωτήσεις της Άννας και το «πού είναι ο φορτιστής μου;» της Νεφέλης.

Εκεί το άκουσα ολόκληρο.

Ο γιος μου καθόταν ίσιος, συγκεντρωμένος, με τα χείλη λίγο σφιγμένα.

Ένας κύριος που περνούσε επιβράδυνε.

Μια κοπέλα με βαλίτσα σταμάτησε.

Η Άννα πλησίασε το πιάνο και άρχισε να τραγουδάει χαμηλόφωνα.

Γύρισα προς τον Δημήτρη.

— Τι κάνει;

— Τραγουδάει.

— Το ακούω. Πότε το κανόνισαν;

— Δεν το κανόνισαν.

Και αυτό ήταν το ωραίο.

Η Άννα ήξερε τα λόγια επειδή άκουγε τον αδερφό της να κάνει εξάσκηση. Στάθηκε δίπλα του, τον κοίταξε για μια στιγμή και μπήκε στο τραγούδι σαν να την περίμενε.

Ο Πέτρος χαμογέλασε χωρίς να σηκώσει τα μάτια.

Η Νεφέλη έβγαλε το κινητό.

— Μην τους το βάλεις φίλτρο, της ψιθύρισα.

— Μαμά, βίντεο τραβάω.

Ο Μάριος έπιασε το μανίκι μου.

— Κι εγώ.

— Τι κι εσύ;

Πήρε βαθιά ανάσα.

— Λα λα λα!

Ήταν πιο δυνατά απ’ όσο χρειαζόταν.

Πολύ πιο δυνατά.

Η κοπέλα με τη βαλίτσα άρχισε να γελάει. Ύστερα σιγοτραγούδησε κι εκείνη.

Ένας άλλος κύριος κράτησε τον ρυθμό με το χέρι.

Μαζεύτηκαν λίγοι άνθρωποι γύρω μας. Όχι πολλοί. Αρκετοί, όμως, για να αισθανθεί η Άννα ότι είχε κοινό και να σηκώσει λίγο το πιγούνι.

Είχε πάρει το ύφος από τη γιαγιά της όταν της λέγαμε ότι πέτυχε η πίτα.

Στο τέλος ο Πέτρος μπέρδεψε δύο νότες.

Έκανε να σταματήσει.

Η Άννα συνέχισε.

Τον κοίταξα.

Συνέχισε κι εκείνος.

Όταν τελείωσαν, ακούστηκαν παλαμάκια.

Ο Πέτρος κοκκίνισε.

Η Άννα υποκλίθηκε.

Κανείς δεν της είχε μάθει να υποκλίνεται. Προφανώς ήταν έμφυτη ανάγκη.

Ο Μάριος γύρισε προς τον κόσμο.

— Κι άλλο;

Τον σήκωσα αγκαλιά.

— Όχι, καλλιτέχνη μου. Έχουμε μετακίνηση.

Ένας κύριος μάς χαμογέλασε.

— Μας φτιάξατε τη μέρα.

Χάιδεψα τον Πέτρο στον ώμο.

Είχαμε χάσει ένα μετρό.

Για πρώτη φορά δεν με πείραζε.

Στο επόμενο βαγόνι υπήρχε κόσμος.

Πολύς.

Ο Δημήτρης μπήκε με την Άννα, η Νεφέλη ακολούθησε με τον Πέτρο κι εγώ κρατούσα τον Μάριο από το χέρι, την τσάντα στον ώμο και την αξιοπρέπειά μου από μια κλωστή.

Βρήκαμε ένα μικρό άνοιγμα κοντά σε μια κολόνα.

— Εδώ, παιδιά. Μείνετε εδώ.

Ο Πέτρος κοίταξε την επάνω χειρολαβή.

Είδα την ιδέα να σχηματίζεται.

— Όχι.

— Δεν είπα τίποτα.

— Το σκέφτηκες δυνατά.

Η Άννα σήκωσε τα χέρια.

— Μπορώ να φτάσω;

— Δεν κάνουμε μονόζυγο.

Ο Δημήτρης χαμογέλασε.

— Μόνο να κρατηθεί θέλει.

Τον κοίταξα.

— Κράτησέ την εσύ. Από την ιδέα.

Το τρένο ξεκίνησε.

Ο Πέτρος κρεμάστηκε για μισό δευτερόλεπτο και το παπούτσι του ακούμπησε την τσάντα μιας κυρίας.

— Συγγνώμη, είπα αμέσως.

— Δεν πειράζει.

Γονάτισα όσο μου επέτρεπε ο διαθέσιμος αέρας.

— Πέτρο, άκουσέ με. Ωραία περάσαμε στο πιάνο. Εδώ όμως οι άνθρωποι θέλουν να φτάσουν στη στάση τους με όλα τα δόντια τους.

— Καλά, μαμά.

Η Άννα κατέβασε τα χέρια.

Ο Μάριος σήκωσε το δικό του.

— Εγώ θέλω μονόθυγο.

— Εσύ θέλεις αγκαλιά.

Τον πήρα.

Απέναντί μου ένας νεαρός σηκώθηκε.

— Καθίστε.

Τον κοίταξα σαν να μου πρόσφερε διακοπές.

— Ευχαριστώ πολύ.

Κάθισα με τον Μάριο στα γόνατα.

Ο μικρός τον παρατήρησε.

— Εθύ πού θα κάτθειθ;

— Θα σταθώ, του είπε.

Ο Μάριος του έκανε χώρο πάνω στον μηρό μου.

— Έλα.

Ο Δημήτρης γέλασε.

— Κοινωνικός ο γιος μας.

— Από χώρο δεν έχει αντίληψη, του είπα. Το πήρε από το «φέρτε όποιον αγαπάτε».

Η Νεφέλη γέλασε πρώτη.

Το πάρτι των γενεθλίων της είχε αφήσει υλικό.

Στο Μοναστηράκι βγήκαμε στην πλατεία και μας τύλιξε όλη μαζί η Κυριακή.

Φωνές, βήματα, μουσική από κάπου πιο πέρα. Άνθρωποι με βαλίτσες, τουρίστες που κοιτούσαν ψηλά, παρέες που προσπαθούσαν να χωρέσουν ολόκληρες σε μια φωτογραφία. Πάνω από τις στέγες φαινόταν η Ακρόπολη, φωτεινή μέσα στον ήλιο.

Ο αέρας μύριζε καφέ και ψητό κρέας.

Η Άννα σταμάτησε.

— Πεινάω.

— Μόλις φάγαμε μπισκότα.

— Αυτό ήταν στο τρένο.

Σαν να μιλούσαμε για προηγούμενη δεκαετία.

Ο Δημήτρης κοίταξε γύρω.

— Εγώ έναν καφέ θέλω πρώτα.

— Κι εγώ, του είπα. Από το 2014.

Ο Πέτρος είχε ήδη εντοπίσει ένα μαγαζί με μικρά αναμνηστικά.

— Να δούμε λίγο;

Η Νεφέλη ήθελε να πάμε στα κοσμήματα.

Η Άννα είχε δει βραχιολάκια.

Ο Μάριος έδειχνε μια σειρά με μικρούς μεταλλικούς πολεμιστές.

— Αυτούθ θέλω.

— Δεν θα αγοράσουμε όλο το Μοναστηράκι, είπα.

Ο Δημήτρης έσκυψε κοντά του.

— Να δούμε τι έχει.

Τον κοίταξα.

— Εσύ έρχεσαι βόλτα ή ανοίγεις διαπραγματεύσεις εκ μέρους τους;

Μπήκαμε σε ένα στενό με μαγαζιά.

Το «να δούμε λίγο» κράτησε σαράντα λεπτά.

Η Νεφέλη δοκίμασε τρία δαχτυλίδια.

Η Άννα σήκωσε ένα βραχιόλι.

— Μαμά, μου πάει;

— Σου πάει.

— Να το πάρουμε;

— Το ότι σου πάει δεν σημαίνει ότι είναι δικό μας.

Ο Πέτρος βρήκε μια μικρή σκακιέρα.

— Αυτή είναι εκπαιδευτική.

— Έχουμε σκάκι.

— Αυτή είναι ταξιδιού.

— Στο ταξίδι θες να κρεμιέσαι από το βαγόνι.

Ο Μάριος κρατούσε ένα μαγνητάκι με γαϊδουράκι.

— Αυτό είναι μολό γαϊδούλι.

Ο μαγαζάτορας έσκυψε.

— Σου αρέσει;

Ο μικρός έγνεψε με όλο του το σώμα.

— Πολύ.

Το πήραμε.

Ήταν το πρώτο αντικείμενο που μπήκε στην τσάντα μου.

Μέχρι το βράδυ θα αποκτούσε παρέα.

Χτύπησε το κινητό μου.

Η πεθερά μου.

— Έλα, μαμά Άννα.

— Πού είστε;

— Μοναστηράκι.

— Με τα παιδιά;

Κοίταξα γύρω μου.

— Ναι. Δεν βρήκαμε πού να τα αφήσουμε στην αποσκευή.

— Πρόσεχε, έχει κόσμο.

— Το έχω παρατηρήσει.

— Τον μικρό από το χέρι.

— Τον έχω.

— Μην του δώσετε να φάει ό,τι να ’ναι.

Ο Δημήτρης εκείνη τη στιγμή σήκωσε ένα σακουλάκι με λουκουμάδες.

Του έκανα νόημα να το κατεβάσει.

— Τι τρώνε; ρώτησε η πεθερά μου.

— Αέρα. Πολύ καθαρό.

Κλείσαμε.

Χτύπησε ξανά.

Η μητέρα μου.

— Πού είστε;

— Στο Μοναστηράκι.

— Α, τι ωραία! Να χαρείτε τα παιδιά.

— Αυτό κάνουμε.

— Έχεις φαγητό μαζί;

— Μαμά, δεν πάμε κατασκήνωση.

— Ένα τοστ να είχες.

Κοίταξα τους λουκουμάδες.

— Κάτι θα βρούμε.

Πριν βάλω το κινητό στην τσάντα, πήρε η αδερφή μου.

— Τι κάνεις;

— Ανταπόκριση από Μοναστηράκι. Σε λίγο θα βγω και σε δελτίο.

— Περνάτε καλά;

Εκείνη τη στιγμή ο Μάριος μού σκούπιζε μέλι στο μανίκι.

— Γλυκά.

Ο Δημήτρης κατάφερε τελικά να πάρει καφέ.

Τον κρατούσε σαν προσωπική δικαίωση.

Έκανε την πρώτη γουλιά.

Χτύπησε το κινητό του.

Είδα το πρόσωπό του να αλλάζει.

Γύρισε λίγο στην άκρη.

— Ναι… τώρα;… Κυριακή είναι… δεν μπορεί κάποιος άλλος;

Στάθηκα.

Γνώριζα αυτή τη συνομιλία.

Τελείωσε και ήρθε κοντά μου.

— Έγινε ένα θέμα στη δουλειά.

— Πόσο θέμα;

— Πρέπει να πάω.

Κοίταξα τα παιδιά.

Μετά τον καφέ του.

Μετά εκείνον.

— Τώρα;

— Θα προσπαθήσω να τελειώσω γρήγορα.

— Δημήτρη, βρίσκομαι στο Μοναστηράκι με τέσσερα παιδιά, δύο αυτοκινητάκια, ένα γαϊδουράκι κι έναν λουκουμά στην κουκούλα μου.

Γύρισε πίσω μου.

Τον έβγαλε.

— Πώς μπήκε εκεί;

— Δεν ξέρω. Αποθηκεύουν.

Έβαλε το κινητό στην τσέπη.

— Να σας γυρίσω πρώτα;

Τα παιδιά διαμαρτυρήθηκαν μαζί.

— Όχι ακόμα!

— Δεν φάγαμε!

— Δεν πήγαμε στην Πλάκα!

Ο Μάριος σήκωσε το μαγνητάκι.

— Το γαϊδούλι θέλει βόλτα.

Θα μπορούσαμε να φύγουμε.

Θα ήταν ευκολότερο.

Αλλά τα κοίταξα. Είχαν κόκκινα μάγουλα από τον ήλιο, ψίχουλα στα ρούχα και όλη τη μέρα μπροστά τους.

Αναστέναξα.

— Θα μείνουμε λίγο. Μετά θα γυρίσουμε.

Ο Δημήτρης μού έπιασε το χέρι.

— Θα σε πάρω μόλις τελειώσω.

— Και θα απαντήσω μόλις τελειώσω την καταμέτρηση.

Φίλησε τα παιδιά, έδωσε στη Νεφέλη το μπουκαλάκι που κρατούσε και έφυγε βιαστικά.

Εγώ έμεινα στη μέση του στενού.

— Ωραία, είπα. Και τώρα αλλάζουμε διοίκηση.

Τους μάζεψα γύρω μου.

— Κανόνας πρώτος. Δεν απομακρυνόμαστε.

Έγνεψαν.

— Δεύτερος. Όταν σταματάω, σταματάτε.

Ξαναέγνεψαν.

— Τρίτος. Όταν λέω «όχι», δεν τηλεφωνούμε στον μπαμπά για έφεση.

Η Άννα κατέβασε λίγο το κινητό της Νεφέλης, που είχε πιάσει.

— Εγώ την ώρα κοίταζα.

— Στην επαφή «Μπαμπάς»;

Η Νεφέλη πήρε πίσω το κινητό.

Ο Πέτρος έδειξε πιο κάτω.

— Σουβλάκια;

Έκλεισα τα μάτια για ένα δευτερόλεπτο.

— Επιτέλους. Μια πρόταση με προοπτική.

Καθίσαμε σε ένα μαγαζί με τραπεζάκια έξω.

Έβαλα τον Μάριο δίπλα μου και μοίρασα νερά.

Ο σερβιτόρος ήρθε χαμογελαστός.

— Τι θα πάρουμε;

Πήρα ανάσα.

— Μία πίτα κοτόπουλο χωρίς κρεμμύδι, μία χοιρινό χωρίς ντομάτα, μία με απ’ όλα, για τον μικρό λίγο κρέας και πατάτες χωριστά…

— Εγώ θέλω ντομάτα, είπε η Άννα.

— Πριν δεν ήθελες.

— Τώρα θέλω.

Ο Πέτρος σήκωσε το χέρι.

— Εγώ χωρίς σάλτσα.

— Έχεις ζητήσει με απ’ όλα.

— Όλα εκτός από τη σάλτσα.

Η Νεφέλη με κοίταξε.

— Μαμά, εσύ τι θα φας;

Γύρισα στον σερβιτόρο.

— Ό,τι περισσέψει από τις διαπραγματεύσεις.

Γέλασε.

— Να σας φέρω ένα απ’ όλα;

— Ναι. Κάτι να μείνει σταθερό στη ζωή μου.

Όταν ήρθαν τα φαγητά, ο Μάριος έβγαλε μια πατάτα από το πιάτο και την ακούμπησε δίπλα στο αυτοκινητάκι του.

— Κι αυτό θέλει.

Δεν σχολίασα.

Είχα πληρώσει εισιτήρια για λιγότερους απ’ όσους τάιζα.

Μετά το φαγητό προχωρήσαμε προς τα στενά της Πλάκας.

Ο κόσμος πύκνωνε και αραίωνε γύρω μας. Κάπου ακουγόταν ένα ακορντεόν. Στα μαγαζιά κρέμονταν τσάντες, καπέλα, πολύχρωμα μαντίλια. Από ένα ανοιχτό παράθυρο μύριζε φαγητό σπιτικό και για λίγο ζήλεψα κάποιον άγνωστο που θα καθόταν σε τραπέζι χωρίς να μετράει κεφάλια.

Ο Πέτρος δοκίμασε ένα καπέλο.

Η Άννα άλλο ένα.

Η Νεφέλη τούς έβγαλε φωτογραφία.

Ο Μάριος φόρεσε ένα που του κατέβηκε μέχρι τη μύτη.

— Δεν βλέπω.

— Βγάλε το καπέλο.

— Είναι νύχτα.

Γελάσαμε όλοι.

Μια παρέα τουριστών γέλασε κι αυτή, χωρίς να καταλάβει τη λέξη, επειδή τα παιδιά έχουν έναν τρόπο να γίνονται κατανοητά με ολόκληρο το σώμα τους.

Η Άννα σήκωσε ένα μικρό σουβενίρ.

— Αυτό το χρειαζόμαστε.

— Τι είναι;

Το γύρισε.

— Δεν ξέρω.

— Τότε μας περισσεύει.

Σταματήσαμε σε μια βιτρίνα.

Η Νεφέλη μού έδειχνε ένα δαχτυλίδι. Ο Πέτρος προσπαθούσε να καταλάβει πώς άνοιγε ένα μικρό ξύλινο κουτί. Η Άννα μιλούσε ασταμάτητα για ένα βραχιολάκι.

Ένιωσα το χέρι μου άδειο.

Κοίταξα κάτω.

Ο Μάριος δεν ήταν εκεί.

Γύρισα πίσω μου.

Ούτε εκεί.

— Μάριε;

Το είπα κανονικά την πρώτη φορά.

Τη δεύτερη η φωνή μου βγήκε άλλη.

— Μάριε!

Η Νεφέλη γύρισε αμέσως.

Ο Πέτρος άφησε το κουτί.

Η Άννα σταμάτησε να μιλάει.

Για λίγα δευτερόλεπτα ο δρόμος έμοιαζε να έχει γεμίσει μόνο μεγάλα πόδια και άγνωστα μπουφάν.

Έσκυψα, κοίταξα ανάμεσα στους ανθρώπους.

Η καρδιά μου χτυπούσε στον λαιμό.

— Νεφέλη, εδώ με τα αδέρφια σου. Κανείς δεν φεύγει.

Μια υπάλληλος βγήκε στην πόρτα.

— Τι έγινε;

— Ο μικρός μου. Τριών χρονών. Μπλε ζακέτα.

Στάθηκε αμέσως δίπλα στα παιδιά.

— Θα είμαι εδώ.

Έκανα λίγα βήματα προς τα πίσω, κοιτώντας τις εισόδους των διπλανών μαγαζιών.

— Μάριε!

Κι ύστερα τον είδα.

Στο αμέσως προηγούμενο κατάστημα.

Καθόταν οκλαδόν μπροστά σε μια μικρή βιτρίνα με αυτοκινητάκια. Δίπλα του ένας ηλικιωμένος καταστηματάρχης είχε γονατίσει και του μιλούσε.

Πήγα κοντά τους σχεδόν τρέχοντας.

— Μαμά! είπε ο Μάριος. Κοίτα!

Γονάτισα και τον πήρα αγκαλιά τόσο σφιχτά, που διαμαρτυρήθηκε.

— Μαμά, το μάγουλο.

Χαλάρωσα λίγο.

Δεν έβγαινε αμέσως η φωνή μου.

— Δεν φεύγουμε από κοντά μου, του είπα τελικά. Ποτέ χωρίς να μου το λες. Φοβήθηκα πολύ.

Με κοίταξε.

Το χαμόγελό του έσβησε.

Ακούμπησε το μικρό του χέρι στο μάγουλό μου.

— Θυγγνώμη.

Τον ξαναφίλησα.

Ο καταστηματάρχης σηκώθηκε.

— Τον είδα μόνο του κι έμεινα δίπλα του. Τώρα θα φώναζα να βρούμε τη μαμά του.

Τον ευχαρίστησα δυο και τρεις φορές.

Γυρίσαμε στα παιδιά.

Η Νεφέλη έβγαλε την ανάσα που κρατούσε.

Η Άννα αγκάλιασε τον μικρό από τη μέση.

Ο Πέτρος τού χάιδεψε τα μαλλιά.

— Μη μας το ξανακάνεις αυτό, ρε Μάριε.

Εκείνος έγνεψε σοβαρά.

Για λίγο μείναμε όλοι μαζεμένοι στην άκρη του δρόμου.

Χωρίς να ζητάει κανείς τίποτα.

Περπατήσαμε λίγο πιο πέρα και καθίσαμε σε ένα ήσυχο σημείο.

Έδωσα στον Μάριο νερό.

Τα χέρια μου έτρεμαν ακόμα.

Η Νεφέλη πήρε την τσάντα από τον ώμο μου.

— Θα την κρατάω εγώ λίγο.

Ο Πέτρος μάζεψε τα μπουκάλια.

Η Άννα κάθισε δίπλα στον μικρό.

— Εγώ θα σου δείχνω τα μαγαζιά από εδώ.

Τους κοίταξα έναν έναν.

Πριν από λίγο ήμουν σίγουρη ότι δεν άκουγαν ούτε τη μισή μου πρόταση.

Τελικά άκουγαν περισσότερα απ’ όσα νόμιζα.

Χτύπησε το κινητό.

Ο Δημήτρης.

— Όλα καλά;

Κοίταξα τον Μάριο, που κρατούσε τώρα σφιχτά το χέρι της Άννας.

— Τώρα ναι.

Του είπα τι είχε συμβεί.

Η φωνή του σοβάρεψε.

— Έρχομαι να σας βρω. Τελείωσα.

— Μην τρέχεις.

— Πού είστε;

Του έστειλα το σημείο.

Έκλεισα και ακούμπησα για λίγο την πλάτη μου.

Ο Μάριος με κοίταξε προσεκτικά.

— Είθαι καλά;

— Είμαι.

Σκέφτηκε λίγο.

Μου πρόσφερε το γαϊδουράκι.

— Πάλ’ το.

Το πήρα.

Το πιο ακριβό πράγμα που είχα κρατήσει όλη μέρα είχε κοστίσει λίγα ευρώ.

Ο Δημήτρης μάς βρήκε είκοσι λεπτά αργότερα.

Έσκυψε, αγκάλιασε τον Μάριο κι ύστερα κάθισε δίπλα μου.

— Εσύ;

Έγνεψα.

Μου έπιασε το χέρι.

Δεν είπε «τέλος καλό, όλα καλά».

Ευτυχώς.

Ορισμένες φορές αυτό που χρειάζεσαι είναι κάποιος να καθίσει δίπλα σου μέχρι να σταματήσει η καρδιά σου να τρέχει.

Μετά από λίγο η Άννα κοίταξε απέναντι.

— Έχει παγωτό.

Γύρισα προς το μέρος της.

Με κοίταξε κι εκείνη.

— Απλώς ενημερώνω.

Ο Δημήτρης γέλασε πρώτος.

Μετά η Νεφέλη.

Κι ύστερα εγώ, λίγο κουρασμένα, αλλά κανονικά.

Πήραμε παγωτά.

Ο δικός μου καφές δεν είχε έρθει ακόμα.

Ο Δημήτρης σηκώθηκε.

— Θα σου φέρω εγώ.

— Ζεστό.

— Ζεστό.

— Σε κούπα, αν γίνεται.

— Σε κούπα.

— Και θα καθίσω να τον πιω.

Με κοίταξε.

— Θα καθίσεις.

Η Νεφέλη έφερε την καρέκλα μου πιο κοντά στο τραπέζι.

Ο Πέτρος τράβηξε τον Μάριο δίπλα του.

Η Άννα τού σκούπισε λίγο παγωτό από το πιγούνι.

Ήπια την πρώτη γουλιά.

Κανείς δεν μου ζήτησε τίποτα.

Ήταν τόσο ασυνήθιστο, που κοίταξα κάτω από το τραπέζι να βεβαιωθώ ότι ήταν όλοι εκεί.

Στην επιστροφή δεν ήθελε κανείς μονόζυγο.

Η Άννα νύσταζε.

Ο Πέτρος κοιτούσε το βίντεο από το πιάνο.

Η Νεφέλη είχε ακουμπήσει το κεφάλι της στο τζάμι.

Ο Μάριος κοιμόταν πάνω στον Δημήτρη, με το στόμα λίγο ανοιχτό και το ένα αυτοκινητάκι σφιγμένο στη χούφτα.

— Άκου εδώ, μου είπε ο Πέτρος και μου έδωσε το κινητό.

Στο βίντεο ακουγόταν η Άννα να τραγουδάει.

Τα πλήκτρα.

Ο μικρός με το δυνατό του «λα λα λα».

Τα παλαμάκια.

Και στο τέλος η δική μου φωνή:

«Μπράβο, αγάπη μου».

Δεν θυμόμουν ότι το είχα πει.

Ο Πέτρος με κοίταξε.

— Δεν πειράζει που χάσαμε το μετρό, ε;

Του χάιδεψα το γόνατο.

— Όχι. Καθόλου.

Έξω τα φώτα περνούσαν γρήγορα.

Σκέφτηκα πόσο εύκολα μετρούσα όλη μέρα όσα θα μπορούσαν να πάνε στραβά. Τις στάσεις, τα πράγματα, τα έξοδα, τα λεπτά που χάναμε.

Εκείνη την Κυριακή φοβήθηκα. Κουράστηκα. Είπα «μη» περισσότερες φορές απ’ όσες ήθελα.

Αλλά άκουσα και τον γιο μου να παίζει πιάνο.

Την κόρη μου να τραγουδάει.

Είδα αγνώστους να σταματούν, να χαμογελούν, να βοηθούν. Και τα παιδιά μου να καταλαβαίνουν, χωρίς ολόκληρη διάλεξη, πότε χρειαζόμουν κι εγώ ένα χέρι.

Ίσως αυτό έπρεπε να θυμόμαστε από τη βόλτα: να δίνουμε χώρο στη χαρά, να προσέχουμε ο ένας τον άλλον και να μη θεωρούμε ότι η μαμά μπορεί να τα κρατάει όλα μόνη της.

Ο Δημήτρης έγειρε προς το μέρος μου.

— Ωραία περάσαμε τελικά.

— Ωραία.

— Να το ξανακάνουμε.

Τον κοίταξα.

— Να το ξανακάνουμε.

Χαμογέλασε, έκπληκτος.

— Αλήθεια;

— Ναι. Με έναν όρο.

— Ποιον;

Ακούμπησα την τσάντα στα γόνατά του.

— Την επόμενη Κυριακή, το πορτμπαγκάζ θα είσαι εσύ.