Γιατί κολλάμε στους λάθος ανθρώπους; Υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουμε ότι δεν μας κάνουν καλό. Κι όμως, δυσκολευόμαστε να φύγουμε. Γιατί;
Γιατί κολλάμε στους λάθος ανθρώπους;
Υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουμε ότι δεν μας κάνουν καλό. Κι όμως, δυσκολευόμαστε να φύγουμε. Γιατί;
Υπάρχουν σχέσεις που τελειώνουν εύκολα. Και υπάρχουν εκείνες που, ακόμη κι όταν μας πληγώνουν, μοιάζουν αδύνατο να τις αφήσουμε.
Ξέρουμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Το έχουμε συζητήσει με φίλους. Το έχουμε σκεφτεί αμέτρητες φορές μόλις πέσουμε για ύπνο. Έχουμε πει στον εαυτό μας «αυτή τη φορά θα φύγω».
Και μετά έρχεται ένα μήνυμα. Μια αγκαλιά. Μια συγγνώμη. Μια καλή ημέρα. Μια υπόσχεση ότι «θα αλλάξουν τα πράγματα».
Και μένουμε.
Γιατί κολλάμε στους λάθος ανθρώπους;
Δεν αγαπάμε πάντα αυτό που μας κάνει καλό
Μερικές φορές μπερδεύουμε τη δυνατή χημεία με τη συμβατότητα. Ένας άνθρωπος που μας προκαλεί έντονα συναισθήματα μπορεί να μας φαίνεται «ο ένας», ενώ στην πραγματικότητα η σχέση μαζί του είναι γεμάτη αβεβαιότητα, ένταση και ανασφάλεια.
Η ένταση, όμως, δεν είναι απαραίτητα αγάπη.
Μπορεί να είναι απλώς… ένταση.
Έρευνες και ψυχολογικές προσεγγίσεις γύρω από την προσκόλληση δείχνουν ότι ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει να συνδεόμαστε με τους άλλους μπορεί να επηρεάζει το πόσο δύσκολα αφήνουμε μια μη ικανοποιητική σχέση.
Μερικές φορές δεν αγαπάμε τον άνθρωπο. Αγαπάμε την ελπίδα.
Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο δύσκολα σημεία μιας σχέσης.
Δεν βλέπουμε μόνο αυτό που είναι ο άλλος. Βλέπουμε αυτό που πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να γίνει.
«Κατά βάθος είναι καλός».
«Απλώς περνάει μια δύσκολη περίοδο».
«Όταν ηρεμήσει, θα αλλάξει».
«Αν με αγαπήσει πραγματικά, θα γίνει διαφορετικός».
Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί να περάσουμε χρόνια περιμένοντας έναν άνθρωπο να γίνει αυτός που έχουμε φανταστεί.
Και στο μεταξύ ξεχνάμε να κοιτάξουμε αυτόν που έχουμε πραγματικά απέναντί μας.
Η ελπίδα μπορεί να μας κρατήσει σε μια σχέση περισσότερο από όσο μας κρατά η ίδια η ευτυχία.
Ο φόβος της μοναξιάς
Υπάρχει και κάτι ακόμη που δύσκολα παραδεχόμαστε:
Μερικές φορές δεν φοβόμαστε να χάσουμε τον άνθρωπο. Φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι.
Και τότε το «έχω κάποιον» μοιάζει ασφαλέστερο από το «δεν έχω κανέναν».
Ακόμη κι αν αυτός ο κάποιος μας κάνει να αισθανόμαστε μόνοι.
Ο φόβος της μοναξιάς και η χαμηλή αυτοεκτίμηση μπορούν να κάνουν πολύ δύσκολη την αποχώρηση από μια σχέση που δεν μας καλύπτει.
«Έχω επενδύσει τόσα χρόνια…»
Και κάπου εδώ έρχεται η σκέψη:
«Δεν μπορώ να φύγω τώρα. Έχω δώσει τόσα».
Χρόνια. Αναμνήσεις. Όνειρα. Διακοπές. Κοινό σπίτι. Παιδιά. Οικονομικά. Μια ολόκληρη ζωή.
Όμως ο χρόνος που έχουμε ήδη επενδύσει σε μια σχέση δεν αποτελεί από μόνος του λόγο για να επενδύσουμε και τον επόμενο.
Μερικές φορές μένουμε επειδή φοβόμαστε ότι αν φύγουμε, θα παραδεχτούμε πως χάσαμε χρόνο.
Όμως δεν είναι χαμένος χρόνος όταν μας έμαθε κάτι για εμάς.
Και υπάρχει το γνώριμο…
Παράξενο πράγμα ο άνθρωπος.
Μπορεί να γνωρίζει ότι κάτι τον πληγώνει και παρ' όλα αυτά να αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια μέσα σε αυτό, επειδή το γνωρίζει, παρά μπροστά σε κάτι καινούργιο που δεν ξέρει.
Το άγνωστο τρομάζει.
Έτσι, μια δύσκολη σχέση μπορεί να μοιάζει «πιο ασφαλής» από την ιδέα μιας νέας ζωής.
Η σύγχρονη συζήτηση γύρω από τις σχέσεις επισημαίνει ακριβώς αυτό: δεν είναι όλες οι σχέσεις που μας φθείρουν δραματικές από την πρώτη ημέρα. Μερικές μας εξαντλούν αργά, τόσο αργά ώστε συνηθίζουμε την κατάσταση και την περνάμε για φυσιολογική.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο «με αγαπάει;»
Ίσως πρέπει κάποια στιγμή να αρχίσουμε να ρωτάμε:
«Μου κάνει καλό αυτή η σχέση;»
Με ηρεμεί ή με αγχώνει;
Με κάνει να νιώθω ασφαλής ή συνεχώς ανασφαλής;
Μπορώ να είμαι ο εαυτός μου;
Με ακούει;
Με σέβεται;
Χαίρομαι περισσότερο όταν είμαι μαζί του ή όταν είμαι μακριά του;
Και κυρίως:
Αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο όπως είναι ή αγαπώ αυτόν που ελπίζω ότι κάποτε θα γίνει;
Ίσως η πιο δύσκολη μορφή αυτογνωσίας είναι να σταματήσουμε να ψάχνουμε δικαιολογίες για έναν άνθρωπο και να αρχίσουμε να ακούμε τον εαυτό μας.
Γιατί το να φύγεις από έναν λάθος άνθρωπο δεν σημαίνει ότι δεν τον αγάπησες.
Μπορεί να σημαίνει ότι, για πρώτη φορά, αγάπησες αρκετά και τον εαυτό σου.
